Leon,

Even klein beginnen. Is God nu een weerstand tegen de weerstand, of een weerstand die overwonnen moet worden?

René,

een fijne vraag.

Ik kan me voorstellen dat de stap om God als confronterende macht te stellen en met een soort natuurkundig begrip van weerstand te vergelijken veel mensen te veel is. Filosofisch gezien zie ik echter geen alternatief. God is zeker niet de macht die je maar je gang laat gaan, of alles op zijn beloop wil laten.

Natuurlijk gaat er een wereld van vergelijkingen open als je eenmaal het begrip weerstand gebruikt. Want weerstanden staan ten opzichte van elkaar, en weerstanden worden overwonnen.

Een diep filosofische vraag heeft echter de mogelijkheid van een antwoord en met dit antwoord komt er begrip. De vraag is de bekende vraag van Leibniz en later Heidegger: Waarom is er iets en niet veeleer niets?

 Stel we nemen even aan dat "weerstand" naast een geestelijke betekenis ook een fysieke betekenis heeft. Dan zal die weerstand puur en alleen door het weerstand zijn de wereld kunnen beschouwen als bestaande uit weerstanden. Een weerstand roept namelijk weerstand op. Of met andere woorden actie = reactie. Een universum waarin het iets, zijnde de weerstand tegen niets in eerste instantie virtueel is, is een universum waarin weerstanden niet virtueel zijn ten opzichte van elkaar. Dat is ons universum.

Wij bestaan dus slechts en alleen als weerstand in een wereld waar we weerstanden waarnemen.

God is dus weerstand tegen niets, en dus de schepper.

In het spel van weerstanden tegenover elkaar kunnen we ons beseffen dat actie = reactie nog steeds geldig is, en hoe complexer de weerstand, hoe complexer de verschijningsvormen. Je zou kunnen stellen dat de tijd zorgt voor grotere complexheid doordat het niets langer overwonnen is en dat de verschijningsvormen dus ook complexer moeten worden.

Wel zou je kunnen stellen dat de weerstanden ook meer overwonnen worden gedurende de tijd en dat het universum van weerstanden dus leger moet worden.

Dus aan de ene kant complexere weerstanden/verschijningsvormen, aan de andere kant een leger heelal.

Ik kies vooralsnog de kant van de complexe verschijningsvorm, maar "amor fati" moet de voortschrijdende leegte (in mijzelf) accepteren.

Leon,

Jij zegt; God is dus weerstand tegen niets, en dus de schepper. De schepper van God is echter de mens.

De mens maakt de wereld van weerstand, om te ontkomen aan het Niets. De mens moet zich verantwoorden, en dat kan niet tegenover het Niets. De mens kan zich wel verantwoorden - voor zijn daden om de weerstand te overwinnen - tegenover God en de mensen.

De weerstand kan nooit minder worden. Dit zien we in de begeerte, die nooit vervuld kan worden en het lijden, dat nooit verminderd. Is een weerstand overwonnen, zal een kleinere groeien.

Net als Sisyphus draagt de mens een steen de berg op, wetend dat op de top de steen naar beneden rolt. Deze eeuwige taak wordt in dank aanvaard, want als zijn taak vervuld zou zijn wacht de verveling. Een verveling die de mens confronteert met zijn grootste angst; het Niets.

 René,

Om de best wel gecompliceerde waarheid van "weerstand zijn" tot uitdrukking te brengen had de mens willekeurig welk begrip kunnen gebruiken.

Dat verantwoorden is een uitdrukking van "tot besef komen" of "in besef zijn" en heeft niets te maken met een Goddelijk oordeel. Je zou kunnen stellen dat het idee van de Wil van God gereduceerd kan worden tot een vergelijking; waar ligt de weerstand (op dit moment). Meer een gegeven dan iets dynamisch, hoewel weerstanden wel veranderen.

Ik kwam juist in mijn denken tot de voorlopige conclusie dat tijd een verschijnsel is van veranderende weerstand. Met andere woorden, de tijdsbeleving is puur en alleen de beleving van vooral het afnemen van de weerstand, van leven naar dood. Heb je geen weerstandsconfiguratie of verandert die weerstand niet, dan bestaat er voor jou geen tijd.

Misschien wel een eeuwigheid, van gelijkheid. Daarbij heb je pas iets als je het kwijt raakt.

We leven dus in de wereld van extremen, maximum weerstand tegenover minimum weerstand, en daartussen bewegen we ons met een soort parabolische boog. Als kind bouwen we nog wat weerstand op, later gaat het alleen maar langzaam verloren.

Sysiphus gaat de berg op, maar de andere kant er af en daar is de helling vaak wat langer.

Waarom Sysiphus perse aan de stijle kant de berg op moest is de vraag.

Leon,

Je spreekt over tijd als veranderde weerstand, in een leven. Kan dat ook gelden voor de hele menselijke geschiedenis?

'Il faut imaginer Sisyphe heureux'  - Camus

René,

het is moeilijk om in dat soort eenheden te denken. Ik zie in ieder geval de weerstand van mensen steeds meer naar de "rand" gaan, dat wil zeggen, het huis, de auto, de organisatie, de regelingen. Je zou voor een "mensheid" je iets voor kunnen stellen als een gouden kooi. De kooi vangt de klappen van buiten een beetje op, maar we moeten niet onderschatten dat als de individuele mens steeds zwakker en afhankelijker van zijn schil wordt dat ook een wegkwijnen mogelijk is, zodat slechts de randweerstand overblijft als een soort van getuigenis, onaangetast, maar niets meer beschermend.

Natuurlijk heeft de mensheid altijd al de weerstand gezocht van objecten buiten de mens, bomen, grotten, dat doen dieren ook wel, om die weerstand te gebruiken om de eigen weerstand groter te maken. Hoe dit er precies uitziet als figuur in het veld van maximale weerstand naar minimale weerstand. Als het een vorm is met enig volume moeten er wel interne spanningen zijn. Dus dat zou best kunnen.

In ieder geval is de tijd niet cyclisch of lineair, maar slechts een gelimiteerd proces in een veld.

Tijdelijk.

Er is iets dat me even duidelijk moet gemaakt worden...

Is de mens weerstand, God weerstand, of de hindernissen weerstand?

Maïté.

 Hallo Maïté,

Je kunt je het leven van de mens het beste voorstellen aan de hand van de boogvorm (zoals bij een brug). Het begin van het leven, het midden van het leven (een hoogtepunt) en het einde van het leven verheffen zich boven het Niets. Het Niets geeft weerstand tegen het zijn, maar als het zijn er eenmaal is geeft het weerstand tegen het Niets.
Het kenmerk van God is die weerstand. Zowel van het Niets voor het Zijn als van het Zijn voor het Niets. Je zou overwonnen weerstand het Kwaad kunnen noemen, maar het is alleen maar logisch dat er weerstand tegen de weerstand is.

Dus  geeneen van de 3..

Gewoon er zijn en er niet zijn...

"In eerste instantie, kan men het begin van alles beschouwen als ontstaan uit weerstand. Precies dat gegeven gebruiken voor een rechtvaardiging van het Godsbegrip, waarbij God als weerstand schepper is,"

Maar God wat/ wie is dan dat je bedoelt? Hetgeen er is, hetgeen er niet is, beide??

Sorry maar ik probeer het te begrijpen...

Maïté

God kan dan begrepen worden als principe. Misschien wil je God toch zien als een mens, dan is het een principieel mens. Maar God voor een zebra is een zebra, een principiele zebra etc.