Bedoel je dan dat mensen die in niets geloven geen openbaringen kunnen krijgen???

Maïté.

Nee dat bedoel ik niet. De aanname is eerder dat je met openbaringen vanzelf gaat geloven. Je wilt dan een bron voor de ingevingen hebben als verklaring. Persoonlijk vind ik het ook heel moeilijk om uit te leggen hoe ik soms tot inzichten kom. Eerlijk gezegd is dan de verklaring "God" de meest eenvoudige. Ik weet echter niet of ik voor de meest eenvoudige verklaring ga. Ik wil geen ongeoorloofde complexiteitsreductie doen. Voor mijzelf is vaak een eenvoudige verklaring wel afdoende. Je hoeft ook niet eindeloos over oorzaken te blijven tobben. Alleen is de verklaring dan niet steeds dezelfde. Dat is een beetje het probleem bij mij.

De psychologie spreekt van patroonherkenning, die vaak pas vruchtbaar wordt na jarenlang je inwerken in de complexiteit van een kwestie. De Wetten van Newton, Het Periodiek Systeem der Elementen, de Evolutietheorie, enzovoort, allemaal vruchten van patroonherkenning. Bij 'openbaring' zie je meestal een religieuze context en een verwijzen naar een dieper goddelijke die dan manifest wordt in de wereld. Zekerheid of je hier te maken hebt met werkelijkheid is er niet, althans niet voor een buitenstaander. Maar de gelovige ervaart het zo, is overtuigd vanuit een persoonlijk ervaren plus het hele 'kunstwerk' van een religie. Je zou kunnen zeggen dat men betoverd is door het paradigma van een bepaalde openbaring. Zozeer als mensen ook betoverd kunnen zijn door het paradigma van bijvoorbeeld het reductionistisch fysicalisme.      

Bedoel je met "betovering" ook "zinsbegoocheling"?

Nee, het is meer metaforisch bedoeld, in de zin van zeer overtuigd zijn van iets, zodanig dat alternatieven nauwelijks overwogen worden of zelfs maar gezien worden of anders uiteraard geridiculiseerd worden. 'Zinsbegoocheling' associeer ik meer met bijvoorbeeld mensen die in de woestijn lopen en denken, hopen, een oase te zien daar in de verte, aan de horizon. Maar ik bedoel iets diepers. Je kan daar inmiddels een heel psychologisch verhaal bij houden. En dit ook gekoppeld aan geschiedenis en culturele ontwikkeling. Vanaf de jager-verzamelaar tot nu toe zie je wereldbeschouwing veranderen en diversificeren, met parallel daaraan een veranderen en diversificeren van cultuur en mentaliteit. En met daarin dus steeds maar weer het verschijnen van nieuwe vormen van 'betovering', fascinatie, overtuiging en 'zeker weten'.    

Openbaringen zijn van deze tijd. Het is verlichtend voor de geest indien men openbaringen krijgt op bijvoorbeeld de vragen des levens. Het maakt de geest vrij van zorgen. Het is juist niet bezwarend. Als je weet waarom we hier zijn, wat je doel is op aarde dan kan je je focussen daarop en vallen die zware vragen weg.

De stelling dat we een openbaring krijgen van een boze wrekende God is mij onbekend. Openbaringen waardoor je over een bepaald punt kunt komen in je leven, waardoor je wordt opgebouwd en gestimuleerd zijn veel eerder van God. Hij zal immers proberen ieder mens tot zich te trekken door alleen zijn liefde te laten zien. Hij zal er alles aan doen zodat wij geen wraak hoeven te ondergaan.

Angst is het tegenovergestelde van geloof. Ik vind het mooi dat je openbaringen en psychoses noemt. In mijn optiek zijn dat tegenovergestelde zaken. Als er een God is zal er ook wel een duivel zijn. Indien we los van God zijn, is angst en twijvel dan het gereedschap van de duivel zodat we niet tot onze bestemming of volledige ontplooing zullen komen?

Als ik het goed begrijp verklaar je openbaringen als zijnde een korte samenvatting, gemaakt door het brein, op groet, ingewikkelde verbanden die men voorheen niet zag. Een soort logische verklaring die je onbewust hebt gemaakt. Dat noem ik geen openbaring maar gewoon goed denkwerk.

Een openbaring noem ik een gedachte, noem het een stem, die in je opkomt waardoor je informatie krijgt die je verder helpt in dit leven. Veelal met informatie die je nooit had kunnen weten. Eventueel kan ik daar vooorbeelden van geven.

 Als laatste stel je: Dat is een vraag waarmee je eindeloos door kan gaan. Het lijkt mij dat op elke vraag een antwoord is, wellicht na een echte openbaring. Wat is de vraag dan precies?

Beste David,

Openbaringen heb je in alle soorten en maten. Het kan dus zijn dat de één een openbaring heeft van een wrekende God en de ander van een barmhartige God.

Ik kom inderdaad tot een conclusie dat een openbaring een soort denkwerk is. Met andere woorden je krijgt de openbaring wanneer je er aan toe bent. Meer als gevolg van een intern proces dan van iemand die de openbaring geeft. Maar goed, misschien ervaar jij dat anders.

De "waarom"-vraag is een vraag waar je eindeloos mee door kunt gaan. Op ieder antwoord kan je weer vragen waarom dat dan zo is.

In dat geval kan je een onderscheid maken tussen bovennatuurlijke openbaring en natuurlijke openbaring. Ik denk dat jij het hebt over natuurlijke openbaring, aan de hand van bevindingen, na verloop van tijd verbanden trekken waar dan conclusies (natuurlijke openbaring) op volgen, bewust of onbewust.

Waar ik op doel zijn bovennatuurlijke openbaringen. Omdat er twee bovennatuurlijke krachten zijn, God en de duivel, kan je bovennatuurlijke openbaring dus splitsen in twee delen, die van God en die van de duivel. Persoonlijk zou ik alleen openbaring van God als relevant beschouwen, omdat de duivel bekend staat als een leugenaar en misleider. Dus een openbaring van de duivel zou een leugen zijn of tot ellende leiden. Misschien moeten we dat geen openbaring noemen. Ik vind namelijk dat een echte openbaring waarheid moet bevatten anders is het geen openbaring.

Daarom is mijn stelling dat je natuurlijke openbaringen hebt, door ons brein gefabriceerd en bovennatuurlijke openbaring, door God gegeven.