de Webfilosofen
on-line en on-demand denken
on-line en on-demand denken
Laatst gewijzigd op: 01-08-2006
Misschien zijn wij mensen vastgeketend in systemen, bijvoorbeeld een arbeidssysteem. Dat systeem is in de loop der tijden gaan ontstaan, de patroon of chef is bewaker van dat bewuste systeem, het beleid (zijn beleid) is afgestemd op dat zelfde systeem, hij is als het ware het centrum van het systeem, het centrum, waar de macht ligt.
Om zijn beleid te laten emaneren vanuit het centrum, zodat ook de geldingen in de periferie, kunnen participeren binnen het systeem, heeft hij de beschikking over media, welke in oorsprong zuiver zijn.
Deze media zou je kunnen voorstellen als kanalen waarover boodschappers lopen, deze boodschappers lopen van zender naar ontvanger en terug, een subsysteem van telecommunicatie. Die boodschapper, bijvoorbeeld een ambtenaar -in een gemeentelijk systeem is niet zuiver, er vindt altijd een soort van belangen verstrengeling plaats; systeem, boodschapper, ontvanger.
Het is dan ook fictie om te denken dat deze boodschappers zich kunnen vergeten ten bate van dat gene wat het midden hen heeft opgedragen. Hoe moeilijk is het niet voor bijv. de boodschapper om een persoonlijk belang niet te laten prevaleren, t.o.v. het systeem of de ontvanger, in ons voorbeeld de burgerij, dit is dan een egoïstische visie welke het egoïsme taboe doet verbleken.
De diep gewortelde gedachte dat de ondergeschikte zijn eigen belang niet mocht laten prevaleren boven die van de patroon, is lange tijd de bron geweest van dit taboe. De kiem van dit doorbreken, van het taboe, is gelegen bij Thomas Hobbes, hij ging uit van een systematisch incalculeren van de lagere of egoïstische motieven van de mens en hiermee is dan meteen duidelijk dat het in de grond niet anders dan egoïstisch toegaat. Het gevolg van een egoïstische houding van de boodschapper door middel van bijvoorbeeld een verdraaiing zou als gevolg een opstand of een verraad kunnen zijn. De boodschapper is nu letterlijk een afvallige, zijn actie emaneert evenzo naar de periferie.
Dit is het begin van het afbrokkelen van het systeem, het systeem dat kan vervallen tot chaos. De boodschapper is dus van uitermate belang, wat te denken van het volgende. De macht over de boodschap reikt ver, de gehele geschiedenis van het christendom bewijst dit en tegenwoordig is dit duidelijk bij de hypermedia. Deze macht gaat zo ver dat het vertegenwoordigen van een boodschap zich als een eigensoortige en autonome activiteit doet gelden, los van de vraag of de vertegenwoordiging door de aanwezigheid van het origineel in kopie gedekt is of niet, en zelfs los van de vraag of er ooit een origineel heeft bestaan.
In het verleden was de zon de oppergod, daaronder stond dan de "koning" als zijn aardse vervanger. Dit idee van een vervanger is zijn leven gaan leiden en toen men stopte te geloven dat de zon de oppergod was en vond dat er een groter opperwezen moest zijn; God, kreeg ook deze een aardse vervanger de koning, deze was door God gezonden nam men aan, hij was Gods vertegenwoordiger sommigen beweerden zelfs dat de koning een incarnatie van God Zelf was. De koning stond voor de keuze of de opstand neerslaan, of zoals Augustus deed, met "pax clementi in huminitas" ofwel vrede door menselijke mildheid, lees sluwheid.
Analoog hieraan staat ook de bedrijfspatroon of het bedrijfsmanagement voor deze keuze, al zal je het neerslaan van een opstand dan kunnen substitueren met ontslag of degradatie in functie. De sluwheid, slimheid is hem dan gelegen in; prestatiecontroles, het aanbieden van een efficiënte opleiding, of een verandering van het beloningssysteem.
Beide partijen kunnen ook kritisch naar zichzelf en vooral het systeem kijken, immers het systeem is niet autonoom. Dus niet het systeem zegt, of schrijft voor, maar ik zeg.
Misschien is de macht van een systeem wel gelegen in de oervorm God - koning - systeem en is dit oertype het fundament uitgewaaierd naar het heden.
Bekijk het volgende maar;
Er is tegenwoordig toch ook spraken van een globalisering, dat wil zeggen een uitdijing van een theocratisch imperium.
Was het in het begin de Paus, de plaatsvervanger van Petrus op aarde, welke machtig was, die later door de Byzantijnse theocratie bestreden werd en weer later zijn macht terug kreeg, al was het gedeeld door toedoen van het Duitse keizerrijk in de persoon van de keizer zelf.
Nu is het een westerse wereldleider die meent in naam van het goede, lees God, te spreken, al was hij de ingestraalde straling zelve.
Zo lijkt het of we allen een systeem gehoorzamen, of minder drastisch, binnen een systeem leven en handelen.
Hoe moeilijk is het niet om een altruïstische houding te negeren t.o.v. het systeem. En ik zou het haast vergeten hoe is het gesteld met de houding van de patroon, hoe integer is hij t.o.v. het systeem of de periferie? Wiens belang moet hij dienen?
De boodschapper kan dus de boodschap vertroebelen, ten voordelen van zichzelf, maar hij kan zijn boodschap ook afstemmen op de ontvanger, denk hierbij aan de media, immers hoe vaak wordt niet de boodschap verzonden welke het publiek wil horen. Hier is dan het publiek de grote bespeler en is de afzender verdwenen in de marge, de boodschapper zelf blijft zoals begrepen zal worden speelbal van actieve belangen.
Geïnspireerd door Peter Sloterdijk's Sferen hoofdstuk 7 deel 2
Geplaatst door: Tino van Kampen | 2006-08-01 00:00:00
Deze site is auteursrechtelijk beschermd, op dit werk is de Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 2.5 Nederland licentie van Creative Commonsvan toepassing, tenzij anders vermeld.
Overzicht van alle RSS/Atom feeds van De Webfilosofen. Privacy polices en cookie beleid voor deze website
Deze website is geproduceerd door Markei WEBDISGN.
Deze pagina afdrukken